"Οι Ελληνικές πυραμίδες είναι κατά κανόνα μικρότερες από τις Αιγυπτιακές (εκτός από μερικές λαξευτές) και δυστυχώς οι περισσότερες είναι σε πολύ κακή κατάσταση, μάρτυρες των όσων έχει περάσει αυτός ο τόπος. Δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία για τη χρήση τους ή τι εξυπηρετούσαν σαν κτίσματα, αν χρησιμοποιήθησαν ως μνημεία (ταφικά ή οτιδήποτε άλλο) ή ως παρατηρητήρια - φρυκτώρια (τηλεπικοινωνιακοί πύργοι) όπως πιστεύουν μερικοί ερευνητές. Μόνο για την πυραμίδα του Ελληνικού υπάρχουν αναφορές από τον Παυσανία για την πιθανή χρήση της. Οι Ελληνικές πυραμίδες μέχρι τώρα δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς. Εξαίρεση αποτελούν οι πυραμίδες Ελληνικού και Λιγουρίου που μελετήθηκαν και χρονολογήθηκαν μετά από προσωπικό ενδιαφέρον του Δρ. Ι. Λυριτζή της Ακαδημίας Αθηνών. Νομίζω, ότι είναι ένα θέμα που αξίζει να μελετηθεί και ερευνηθεί παραπέρα. Για παράδειγμα όσοι έχουν επισκευθεί την "πυραμίδα" του Ταϋγέτου παραξενεύονται από την απότομη αλλαγή του τοπίου στο σημείο που είναι η βάση της (στο σημείο που αρχίζει η βραχοπυραμίδα το βουνό γίνεται σχετικά λείο και ομαλό ενώ πιο πριν δεν είναι, τη διαφοροποίηση του τοπίου στο σημείο που ξεχωρίζει η "πυραμίδα" από τη "βάση" της).



ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΛΙΓΟΥΡΙΟΥ


Μετά την πρώτη ανεπαρκή ανασκαφή του 1901 και την σύντομη κλασσική επαναπροσέγγιση το 1937 από την Αμερικανική σχολή Αρχαιολογίας, κανένας Έλληνας ή αλλοδαπός αρχαιολόγος δεν επισκέφθηκε ερευνητικά τα μνημεία αυτά, αφού η επιστημονική κοινότητα δεχόταν την ηλικία που προσέφεραν οι Αμερικανοί αρχαιολόγοι το 1938, δηλαδή το τέλος της κλασσικής με αρχές της ελληνιστικής εποχής. Η κατάσταση αυτή άλλαξε μετά από τις νεότερες έρευνες (ανασκαφές κ.λπ.) και μετρήσεις με νεότερες και ακριβέστερες μεθόδους (για παράδειγμα η ανάπτυξη νέας πυρηνικής μεθόδου χρονολόγησης του πετρώματος της κατασκευής). Η κατάσταση των μνημείων το 1991 πριν ξεκινήσει η μελέτη τους φαίνεται στο παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ. Ι. Λυριτζή "Το μυστήριο των Ελληνικών Πυραμοειδών": «...το 1991 με την επίσκεψή μας στις δύο πυραμίδες διαπιστώσαμε την εγκατάλειψή τους στη δίνη των παραγόντων καταστροφής: βάτα, αιγοπρόβατα, θάμνοι, χρησιμοποίηση μεγαλίθων σε κτίρια και εκκλησίες της περιοχής, πεσμένοι μεγάλιθοι κ.λπ. Παλαιότερα, οι δομικοί ογκόλιθοι των πυραμίδων χρησιμοποιούνταν σε ασβεστοκάμινα! Έτσι θα πρέπει να εξαφανίσθησαν δύο άλλες πυραμίδες στη περιοχή του Αστρους Κυνουρίας και στη Σικυώνα Κορινθίας, που αναφέρονται από ξένους περιηγητές στις αρχές του περασμένου αιώνα και μία τρίτη στα Βιγλάφια της Νότιας Λακωνίας...».


Η σημερινή κατάσταση της πυραμίδος του Ελληνικού είναι πολύ καλύτερη αφού μετά τα πρώτα ενθαρυντικά αποτελέσματα των μετρήσεων και ερευνών του Δρ. Ι. Λυριτζή, τη φροντίδα του προέδρου της κοινότητος Ελληνικού και τη μετέπειτα παρέμβαση της Νομάρχου Αργολίδος έγινε καθαρισμός του κτιρίου (εσωτερικά και εξωτερικά), περίφραξη και φωταγώγηση του. ΥΠΑΡΧΟΥΝ 16 ΠΕΡΙΠΟΥ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΡΟ ΜΕ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΤΗΝ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ 170 (ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ) ΕΤΗ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ ΤΟΥ ΧΕΟΠΟΣ (ΜΕΓΑΛΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ). Aλλες πυραμίδες βρέθηκαν στις περιοχές: ΛΙΓΟΥΡΙΟ, ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ, ΔΑΛΑΜΑΝΑΡΑ, ΚΑΜΠΙΑΣ, ΝΕΑ ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ, ΣΙΚΥΩΝΑΣ, ΑΡΓΟΣ, ΛΑΚΩΝΙΑ, ΘΗΒΩΝ, ΧΑΝΙΩΝ, ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ, ΤΑΫΓΕΤΟΥ κ.ά. Από αυτές μόνο οι πυραμίδες Ελληνικού και Χανίων είναι σε καλή κατάσταση ενώ για μερικές από αυτές έχουμε στοιχεία από σχέδια και αναφορές περιηγητών της αρχαιότητος (Ελληνικού) ή του περασμένου αιώνος (Ελληνικού, Λιγουρίου και άλλες). Μερικά από αυτά τα κτίσματα έχουν υποστεί μεγάλη καταστροφή (το υλικό τους χρησιμοποιήθηκε ώς οικοδομικό υλικό για άλλα κτίσματα τα τελευταία χρόνια).