Πρωτόκολλο 5

Ποίαν μορφήν διοικήσεως δύναται τις να δώση είς κοινωνίαν είς άς η διαφθορά εισέδυσε πανταχού , είς τας οποίας δεν φθάνει τις είς τον πλούτον ειμή δι' εκείνων των ικανών εκπλήξεων, αίτινες ημιλωποδυσίαι , είς άς βασιλεύαι η ακολασία των ηθών και η ηθική δεν συγκρατείται παρά διά τιμωριών και διά σκληρών νόμων, ούχι δε διά εκουσίως παραδεδεγμένων αρχών , είς άς τα αισθήματα της Πατρίδας και της Θρησκείας καταπνίγονται υπό κοσμοπολιτικών δοξασιών ; Ποίαν μορφήν Κυβερνήσεως να δώση τις είς αυτάς τας κοινωνίας παρά την δεσποτικήν μορφήν την οποίαν θα  περιγράψω κατωτέρω ; Θα κανονίσωμεν μηχανικώς όλας τας πράξεις του πολιτικού βίου των υπηκόων μας διά νέων νόμων. Οι νόμοι ούτοι θα καταργήσωσι μίαν πρός μίαν όλας τας πάρα πολύ μεγάλας ελευθερίας , αίτινες εχορηγήθησαν υπό των Χριστιανών, και η βασιλεία μας θα εκδηλωθή δι' ενός δεσποτισμού τόσον επιβλητικού , ώστε να είναι είς θέσιν , εν παντί χρόνω και τόπω να σιγήση τους χριστιανούς , οίτινες θα είναι δυσηρεστημένοι.

Θα μας είπη τις ίσως , ότι ο δεσποτισμός περί ού ομιλώ δεν συμβιβάζεται με τας νεωτέρας προόδους . Θα αποδείξω το εναντίον.

Όταν ο λαός εθεώρει τα βασιλεύοντα πρόσωπα ώς μίαν καθαράν απόροιαν της Θείας Θελήσεως , υπετάσσετο άνευ ψιθύρου είς την απολυταρχίαν των βασιλέων. Αλλά από της ημέρας καθ' ήν έχομεν υποβάλει είς τους ανθρώπους , την ιδέαν των ιδίων αυτών δικαιωμάτων , εθεώρησαν τα βασιλεύοντα πρόσωπα ως απλούς θνητούς . Το '' ελέω Θεού '' έπεσεν εκ της κεφαλής των βασιλέων, αφού τοίς αφηρέσαμεν την πρός τον Θεόν πίστιν των η εξουσία μετεφέρθη είς τον δρόμον, δηλ. είς έναν τόπον δημόσιον και ημείς εγενόμεθα ούτω κύριοι αυτής.

Επί πλέον , η τέχνη του κυβερνάν τας μάζας και το άτομα διά μέσου θεωριών και επιτηδείως συνδυαζομένων φρασεολογιών, διά κανονισμών του κοινωνικού βίου και διά παντοειδών άλλων ευφυών τρόπων από τα οποία οι Χριστιανοί δεν εννοούν τίποτε, αποτελεί επίσης μέρος της διοικητικής ημών μεγαλοφθίας , της αναπτυχθείσης εν τη αναλύσει , εν τη παρατηρητικότητι , εν τη λεπτεπιλέπτω οργανοτικότητι , μοναδικοί είς ταύτα μη έχοντες αντιπάλους, όπως δεν έχομεν τοιούτους εν τη επινοήσει σχεδίων πολιτικής δράσεως και αλληλεγγύης. Μόνοι οι Ιησουίται θα ηδύνατο να εξισωθώσι πρός ημάς υπό την άποψιν ταύτην, αλλ' ηδυνήθημεν να τους υποτημίσωμεν πρό των οφθαλμών του ηλιθίου πλήθους, διότι αυτοί εσχημάτιζον εμφανή οργάνωσιν , ενώ ημείς εμμένομεν εν τη αφανεία με την μυστικήν οργάνωσιν μας. Άλλως τε τί τον μέλλει τον κόσμον διά τον Κύριον τον οποίον θα έχη ; Τί τον μέλλει εάν ούτος είναι ο ααρχηγός του καθολικισμού ή ο δεσπότης μας εκ του αίματος της Σιών ;  Δι' ημάς όμως οίτινες  είμεθα ο εκλεκτός λαός , το ζήτημα πόρρω απέχει το να είναι αδιάφορον.

Παγκόσμιος συμμαχία των Χριστιανών θα ηδύνατο να μας υποτλαξη επί τινα χρόνον, αλλά προστατευόμεθα εξ αυτού του κινδύνου διά των βαθέων σπερμάτων της διχονοίας , την οποίαν δεν δύνανται πλέον να αποσπάσωσιν εκ της καρδίας των. Αντετάξαμεν τον έν εναντίον του άλλου, τους ατομικούς και εθνικούς υπολογισμούς των Χριστιανών , τα θρησκευτικά και τα εθνικά μίση των , άτινα έχομεν καλλιεργήσει από είκοσι αιώνων. Και διά τούτο καμμία Κυβέρνησις δεν θα εύρη πουθενά βοήθειαν. Εκάστη θα πιστεύη μίαν συνεννόησιν εναντίον ημών επιβλαβή είς τα ίδια αυτής συμφέροντα. Είμεθα πανίσχυροι. Πρέπει να μας λαμβάνωσι υπ' όψιν. 

Αι δυνάμεις δεν δύνανται να συνάψωσιν ούτε την μάλλον ασήμαντον συμφωνίαν χωρίς να λαμβάνωμεν ημείς μέρος είς αυτήν.

Per me reges regnant-- '' Δι' εμού βασιλεύουσιν οι βασιλείς '' . Οι προφήται μας μας έχουσιν είπει ότι είμεθα οι εκλεκτοί υπ' αυτού τούτου του Θεού διά να κυριαρχήσωμεν όλης της γής. Ο Θεός μας έχει δώσει την μεγαλοφυίαν διά να δυνηθώμεν να φέρωμεν είς λύσιν αυτό το πρόβλημα. Και αν υπήρχε μεγαλοφυία είς το αντίθετον στρατόπεδον , θα ηδύνατο μεν να παλαίση εναντίον ημών, αλλ' ο νέηλις δεν ισχύει όσον ο παλαιός κάτοικος. Η μεταξύ μας πάλη θα ήτο ανηλεής , οίαν ο κόσμος δεν έχει ίδει ακόμη. Και έπειτα αυτοί οι μεγαλοφυείς άνθρωποι θα ήρχοντο πάρα πολύ αργά. Όλοι οι τροχοί του κυβερνητικού μηχανισμού εξαρτώνται εκ τινος ελατηρίου το οποίον ευρίσκεται μεταξύ των χειτρών μας . Και το ελατήριον αυτό είναι χρυσίον. Η επιστήμη της πολιτικής οικονομίας , η εξευρεθείσα υπό των σοφών μας , μας δεικνύει από πολλού το ακατανίκητον γόητρον του χρυσίου.

Το κεφάλαιον, δια να έχη τας χείρας ελευθέρας , οφείλει να επιτύχη το μονοπώλιον της βιομηχανίας και του εμπορίου , τούτου δε ακριβώς πραγματοποιεί ήδη ολνέν μία αόρατος χείρ είς όλα τα μέρη του κόσμου, η ελευθερία αύτη θα δώση την πολιτικήν ισχύν είς τους  βιομηχάνους , ο δε λαός θα υποταχθή είς αυτούς. Επί των ημερών μας ενδιαφέρει περισσότερον ν' αφοπλίζωμεν τους λαούς ή να ωθώμεν αυτούς είς πόλεμον, ενδιαφέρει περισσότερον να εξυπηρετώμεν εξημμένα πάθη πρός ωφέλειαν μας , ή να τα καταπραύνωμεν, ενδιαφέρει περισσότερον να γινώμεθα κύριοι των ιδεών των άλλων, σχολιάζοντες αυτάς μάλλον ή αποκρούοντες.

Το μεγαλειώδες πρόβλημα της Κυβερνήσεως μας είναι να εξασθενίζωμεν το δημόσιον φρόνημα διά της κριτικής να κάμνωμεν τους λαούς να χάνωσι την συνήθειαν του σκέπτεσθαι, διότι η σκέψις δημιουργεί την αντιπολίτευσιν να μετατρέπωμεν τας δυνάμεις της σκέψεως είς αψιμαχίας ρητορικής.

Καθ' όλους τους χρόνους οι λαοί, όπως και τα άτομα, έχουσιν εκλάβει τους λόγους ως πράγματα, διότι αρκούνται είς το εξωτερικόν φαινόμενον των πραγμάτων και σπανίως λαμβάνουσι τον κόπον να παρατηρήσωσιν αν η εκπλήρωσις επηκολούθησε τας υποσχέσεις , αίτινες αφορώσι τον κοινωνικόν βίον. Δια τούτο τα εκπαιδευτήρια μας θα έχωσιν ωραίαν πρόσοψιν, ήτις θα αποδεικνύη ευγλώτως τας  ευεργεσίας των είς ότι αφορά την  πρόοδον.

Θα οικειοποιηθώμεν την φυσιογνωμίαν όλων των κομμάτων , όλων των τάσεων και θα τας διδάξωμεν είς τους ρητορας μας οίτινες θα ομιλώσι τόσον , ώστε όλος ο κόσμος θα απαυδήση ακούων αυτούς.

Πρός εξασφάλισιν της δημοσίας γνώμης είς χείρας μας , πρέπει να την καταστήσωμεν περίπλοκον, εκφράζοντες εκ διαφόρων μερών και επί πολύν χρόνον τόσας αντιφατικάς γνώμας , ώστε οι χριστιανοί να χαθώσιν επί τέλους εντός του λαβυρίνθου των και θα θεωρήσωσι τελικώς ότι αξίζει πού καλλίτερον να μη έχη κανείς καμμίαν γνώμην εν τη πολιτική. Αυτά είναι ζητήματα άτινα η κοινωνία δεν οφείλει να γνωρίζη. Δεν είναι δεδομένον να τα γνωρίζη ή είς εκείνον όστις την διευθύνει. Αυτό είναι το πρώτον  μυστικόν.

Το δεύτερον μυστικόν , αναγκαίον διά να κυβερνά τις μετ' επιτυχίας , συνίσταται είς το να πολλαπλασιάζωμεν τόσον τα ελαττώματα του λαού, τας συνηθείας , τα πάθη, τους κανόνας της από κοινού ζωής , ώστε κανείς να μη δύναται να διευκρινίζη αυτό το χάος, και οι άνθρωποι να φθάσωσιν είς σημείον ώστε να μη συνεννοώνται πλέον πρός αλλήλους . Αυτή η τακτική θα έχη προσέτι ως αποτέλεσμα να ρίπτη την διχόνοιαν είς όλα τα κόμματα, να διαλύη όλας τας συνηνωμένας δυνάμεις , αίτινες δεν θέλουσιν ακόμη να υποτάσσωνται είς ημάς , θα αποθαρρύνη πάσαν ατομικήν πρωτοβουλίαν έστω και πνευματώδη και θα είναι ισχυροτέρα εκατομμυρίων ανθρώπων παρά τοίς οποίοις έχομεν διασπείρει την διχόνοιαν. Μας είναι αναγκαίον να διευθύνωμεν την ανατροπήν των χριστιανικών κοινωνιών κατά τοιούτον τρόπον, ώστε αι χείρες των να καταβάλλωνται είς μίαν απέλπιδα αδυναμίαν ενώπιον εκάστης υποθέσεως ήτις θα απαιτή πρωτοβουλίαν.

Η προσπάθεια ήτις εξασκείται υπό το πολίτευμα της απεριορίστου ελευθερίας είναι ανίσχυρος, διότι προσκρούει είς τας ελευθέρας προσπαθείας των άλλων. Έκ τούτου δε γεννώνται οδηνηραί ηθικαί ρήξεις, πλάναι, αποτυχίαι. Θα κουράζωμεν τόσον πολύ τους Χριστιανούς διά της ελευθερίας ταύτης , ώστε θα τους εξαναγκάζωμεν να μας προσφέρωσι μίαν διεθνή εξουσίαν, της οποίας η διάταξις θα είναι τοιαύτη ώστε να δυνηθή χωρίς να τας συντρίψη , να περιλάβη τας δυνάμεις όλων των Κρατών του Κόσμου και να σχηματίση την Υπερτάτην Κυβέρνησιν.