ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ 15

Όταν τέλος διά πραξικοπημάτων παρεσκευασμένων παντού και κατά την αυτήν ημέραν, μετά την οριστικήν ομολογίαν της μηδαμινότητος όλων των υφισταμένων Κυβερνήσεων ( και θα παρέλθη πολύς καιρός ακόμη, ίσως αιών ολόκληρος, μέχρι της στιγμής εκείνης ) αρχίσωμεν να βασιλεύωμεν, θα προσπαθήσωμεν να μη υπάρχωσι συνωμοσίαι εναντίον ημών. Επί του σκοπού τούτω θέλομεν καταδικάζει είς θάνατον όσους θ΄αντιταχθώσιν ανόπλως κατά την είς την Αρχήν άνοδόν μας. Πάσα νέα δημιουργία οιασδήποτε μυστικής οργανώσεως θα τιμωρήται επίσης δια θανάτου. Όσαι υφίστανται είς τας ημέρας μας και μας είναι γνωσταί και μας έχωσιν εξυπηρετήσει και μας εξυπηρετούσιν εισέτι, θα καταργηθώσι και θ΄αποσταλώσιν είς τας απομεμακρυσμένας της Ευρώπης ηπείρους. Κατά τον αυτόν τρόπον  θα μεταχειρισθώμεν και τους Χριστιανούς μασώνους, τους γνωρίζοντας περισσότερα του δεόντος. Εκείνοι των οποίων θα φεισθώμεν δι΄ένα οιονδήποτε λόγον θα διατελωσιν υπό τον διηνεκή τρόμον της εξουσίας.

Θα ψηφίσωμεν νόμον δυνάμει του οποίου όλα τα αρχαία μέλη των μυστικών οργανώσεων θα ωφείλωσι να εγκταλείψωσι την Ευρώπην, κέντρον της Κυβερνήσεως μας. Αί αποφάσεις της Κυβερνήσεως μας θα είναι οριστικαί και ανέκκλητοι.

Είς τας χριστιανικάς κοινωνίας είς τας οποίας έχομεν ενσπείρει τόσον βαθείας ρίζας διαφωνιών και διαμαρτυριών, δεν είναι δυνατόν ν΄αποκατασταθή η τάξις ειμή μόνον δι΄ αμειλίκτων μέτρων μαρτυρούντων άκαμπτον εξουσίαν. Είναι ανωφελες να δίδεται προσοχή είς τα θύματα άτινα πίπτουσιν υπέρ του μελλοντικού καλού.

Το καθήκον πάσης Κυβερνήσεως η οποία συναισθάνεται ότι υφίσταται, δεν είναι μόνον το ν΄απολαμβάνη των προνομοίων της, αλλα΄το να εξασκή τα καθήκοντά της και να επιτυνχάνη το καλόν έστω και δια των μεγαλυτέρων θυσιών. Δια να είναι ακλόνητος Κυβέρνησις τις πρέπει να ενδυναμώνη την αίγλην της ισχύος της, και η αίγλη αύτη επιτυγχάνεται μόνον δια μεγαλειώδους ακαμψίας της Αρχή, ήτις οφείλει να φέρη τα σημεία απαραβιάστου και θείας εκλογής. Τοιαύτη ήτο μέχρις εσχάτων η Ρωσική Μοναρχία ο μόνος σοβαρός εχθρός ημών εν ολοκλήρω τω κόσμω, μετά την Παπωσύνην. Ενθυμηθήτε το παράδειγμα της πλημμυρισμένης με αίμα Ιταλίας, ήτις δεν έθιξεν ούτε μια τρίχα της κεφαλής του Σύλλα ο οποίος είχε χύσει το αίμα εκείνο. Ο Σύλλας εθεοποιείτο δια της δυνάμεως του είς τους οφθαλμούς του λαού  του τυραννούμενου ύπ΄αυτού, και η θαραλλέα επιστροφή του είς την Ιταλία τον καθιστά απαραβίαστον....... Ο λαός δεν θίγει εκείνον όστις τον υπνωτίζει δια του θάρρους και της ψυχικής του δυνάμεως.

Αλλ΄αναμένοντες την ανάρρησιν μας θα δημιουργώμεν και θα πολλαπλασιάζωμεν τας μασωνικάς στοάς  είς πάσαν χώραν της οικουμένης θα προσελκύωμεν εν αυταίς όλους εκείνους οίτινες  είναι ή δύναται να γίνωσιν υπέροχοι πράκτωρες μας. Αί στοαί αύται θ΄αποτελώσι το κυριώτερον γραφείον πληροφοριών μας και το έχον την μεγαλυτέραν επιρροήν μέσον μας.

Θα συγκεντρώσωμεν όλας αυτάς τας στοάς είς μίαν διοίκησιν γνωστήν μόνον είς ημάς και αποτελεσθησομένην από τους Σοφούς μας. Αί στοαί θα έχωσι τον αντιπρόσωπον των, όπισθεν τοθ οποίου θα κρύβεται η διοίκησις περί ής ομειλούμεν, και παρά των αντιπροσώπων τούτων θα δίδωνται αί διαταγαί και τα συνθήματα. Θα δημιουργήσωμεν εντός των στοών αυτών τον πυρήνα όλων των επαναστατικών και φιλελευθέρων στοιχείων. Τα μέλη αυτών θα ανήκωσιν είς όλα τα κοινωνικά στρώματα. Τα μυστικώτερα πολιτικά σχέδια θα περιέρχωνται είς γνώσιν μας και θα τίθενται υπό την διεύθυνσιν μας ευθύς από της στιγμής της εμφανίσεως των.

Μεταξύ των μελών των στοών τούτων θα συγκαταλέγωνται και πάντες οι πράκτορες της εθνικής και της διεθνούς αστυνομίας ( όπως είς την υπόθεσιν Azeff ), διότι η υπηρεσία των είναι δι΄ημάς αναντικατάστατος, δεδομένου ότι η αστυνομία δύναται όχι μόνον να λαμβάνη μέτρα εναντίον των ισχυρογνωμόνων, αλλά και να δημιουργή αφορμάς δυσαρεσκειών, κ.τ.λ..... Οι μετέχοντες των μυστικών οργανώσεων είναι συνήθως φιλόδοξοι τυχοδιώκται και εν γένει άνθρωποι, κατά το πλείστον κούφσι, με τους οποίους δεν θα  δυσκολευθώμεν να συνεννοηθώμεν δια την εκπλήρωσιν των σκοπών μας.

Εάν εκδηλωθώσιν ανωμαλίαι, τούτο θα σημαίνει ότι παρίστατο ανάγκη να κλονισθή ίνα καταστραφή μια αλληλεγγύη λίαν ισχυρά.Εάν είναι είς εκ των πλέον πιστών μας θεραπόντων. Είναι φυσικόν να είμεθα ημείς και ούχι άλλος τις, εκείνοι οίτινες θα καθοδηγώσι τας υποθέσεις του μασωνισμού, διότι γνωρίζομεν πού βαίνομεν, γνωρίζομεν τον τελικόν σκοπόν πάσης ενεργείας, ενώ οι Χριστιανοί ουδέν γνωρίζουσι, ούτε κάν το άμεσον αποτέλεσμα. Ικανοποιούνται συνήθως με την στιγμιαίαν επιτυχίαν της φιλαυτίας των εν τη εκτελέσει του σχεδίου των, χωρίς κάν να διακρίνωμεν ότι το σχέδιον τούτο δεν προέρχεται εκ της πρωτοβουλίας των, αλλ΄υπεβλήθη είς αυτούς παρ΄ημών.

Οι Χριστιανοί γίνονται μέλη των στοών εκ περιεργείας ή με την ελπίδα ν΄απολαύσωσι δημόσιόν τι καλόν δια της βοηθείας αυτών, τινές δε εξ αυτών και ίνα δύνανται να εκφράσωσι προ του κοινού τα απραγματοποίητα όνειρά των, άτινα δεν στηρίζονται είς τίποτε. Επιθυμούσι την συγκίνησιν της επιτυχίας και των χειροκροτημάτων, άτινα πάντοτε χορηγόμεν αφθόνως. Παρέχομεν είς αυτούς την επιτυχίαν ταύτην δια να επωφεληθώμεν την εξ αυτής προκαλουμένης ικανοποιήσεως του εαυτού των , χάρις εις την οποίαν οι άνθρωποι δέχονται τας υποβολάς μας να προφυλάσσωνται εξ αυτών, πεπεισμένοι πλήρως ότι όντες αλάνθαστοι εκφράζουσιν ατομικάς των ιδέας των άλλων...... Δεν δύνασθε να φαντασθήτε πως δύνανται να περιαχθώσι και οι νοημονέστεροι των χριστιανών είς ασυνείδητον απλοϊκότητα, επί τώ όρω να είναι ευχαριστημένοι από τον εαυτόν των, και συνχρόνως πόσον ευκόλως αποθαρρύνονται εκ της παραμικροτέρας αποτυχίας, έστω και δια μόνης της παρεμποδίσεως των χειροκροτημάτων , καταλήγοντες είτα είς δουλικήν υπακοήν πρός τον σκοπόν νέων επιτυχιών.....

Όσω οι ημέτεροι, αρκούμενοι είς το να φέρωσιν είς πέρας τα σχέδια των, περιφρονούσι την επιτυχίαν, τόσω οι χριστιανοί ίνα έχωσι πρό παντός επιτυχίας είναι έτοιμοι να θυσιάσωσι πάντα τα σχέδια των. Η ψυχολογία αύτη διευκολύνει τεραστίως το έργον μας τού να διευθύνωμεν αυτούς. Αυτοί, οι κατά το φαινόμενον τίγρεις, έχουσι ψυχήν προβάτων καί αι κεφαλαί των είναι εντελώς κεναί. Έχομεν ρίψει είς αυτούς ως δόλωμα το όνειρον της απορροφήσεως της ανθρωπίνης ατομικότητος υπό της συμβολικής ενότητος του συνόλου. Δεν διείδον μέχρι τούδε και δεν θα δείδωσιν ούτε προσεχώς ότι το δόλωμα τούτο είναι καταφανής παραβίασις του σπουδαιοτέρου των νόμων της φύσεως, ήτις από της πρώτης στιγμής της δημιουργίας εδημιούργησεν έν έκαστον των όντων διάφορων των άλλων , ακριβώς ίνα αποδεικνύη την ατομικότητά του.

Το ότι ηδυνήθημεν ν΄αγάγωμεν αυτούς είς την δεινήν αυτήν τυφλότητα, δεν αποδεικνύει με καταπληκτικήν σαφήνειαν μέχρι τινος σημείου το πνεύμα των είναι προωρισμένον έν συγκρίσει με τον ιδικόν μας ; Η περίπτωσις αύτη είναι η κυριωτέρα εγγύησις της επιτυχίας μας. Πόσον οξυδερκείς υπήρξαν οι παλαιοί σοφοί μας, λέγοντες ότι ίνα επιτύχη τις σκοπού τινός δεν πρέπει να διστάζη πρό των μέσων ούτε καί να υπολογίζη τον αριθμόν των θυσιασθέντων θυμάτων. Ουδέποτε υπελογίσαμεν τα θύματα των κτηνών χριστιανών, και μολονότι έχομεν θυσιάσει πολλούς εκ των ημετέρων, έχομεν δώσει είς τον λαόν μας τοιαύτην δύναμις επί της γής, οίαν δεν θα ετόλμα να ονειρευθή κάν άλλοτε.

Ο θάνατος είναι το αναπόφευκτον τέλος εκάστου. Είναι προτιμότερον να επισπεύδωμεν το τέλος εκείνων οι οποίοι παρεμβάλουσι προσκόμματα είς το έργον ημών, παρά το τέλος ημών, οίτινες εδημιουργήσαμεν το έργον τούτο. Καταδικάζομεν είς θάνατον τούς μασώνους κατά τρόπον τοιούτον, ώστε ουδείς, πλήν των αδελφών των , δύναται να υποπτευθή τι, ούτε και αυτά τα ίδια θύματα των καταδικών μας αποθνήσκουσιν όλοι, όταν τούτο είναι αναγκαίον, ως από φυσικήν ασθένειαν..... Αύτη αύτη η Αδελφότης γνωρίζουσα το τοιούτον, δεν τολμά να διαμαρτυρηθή.

Τα μέτρα ταύτα εξωλόθρευσαν εκ του κόλπου του μασωνισμού πάν σπέρμα διαμαρτυριών. Ενώ κηρύσσομεν είς τους χριστιανούς τον φιλελευθερισμόν, συγκρατούμεν τον λαόν καί τους πρακτοράς μας είς πλήρη υπακοήν. Διά της επιρροής μας η εκτέλεσις των νόμων των Χριστιανών έχει περιορισθή είς το ελάχιστον. Το γόητρον των νομων υποσκάπτεται δια των φιλελευθέρων ερμηνειών άς έχομεν εισαγάγει είς αυτούς. Είς τας εξουσίας και είς τα ζητήματα πολιτικής και αρχών, τα δικαστήρια αποφασίζουσιν ότι προδιαγράφομεν είς αυτά, αντιλαμβάνονται τα πράγματα υπό την άποψιν υπό την οποίαν τοίς τα παρουσιάζομεν. Χρησιμοποιούμεν πρός τούτο την μεσολάβησιν προσώπων πρός ά νομίζει τις ότι ουδέν κοινόν έχομεν , την γνώμην των εφημερίδων και άλλα μέσα ακόμη. Και αυτοί οι γερουσιασταί ως και η ανωτέρα διοίκησις παραδέχονται τυφλώς τας συμβουλάς μας. Το καθαρώς ζωώδες πνεύμα των χριστιανών δεν είναι ικανόν ν΄αναλύση και να παρατηρήση, κάν, και ακόμη περισσότερον ίνα προίδη είς τι δύναται να καταλήξη ή ύπο ωρισμένην τινά μορφήν  παρουσίασις του ζητήματος. Έν τη διαφορά ταύτη της ικανότητας περί τού σκέπτεσθαι μεταξύ των Χριστιανών καί ημών αντιλαμβάνεται τις ευκρινώς την σφραγίδα της εκλογής ημών και το ανθρωπιστικόν ημών σήμα. Το πνεύμα των Χριστιανών είναι ενστικτώδες, ζωώδες. Βλέπουσιν, αλλά δεν βλέπουσι και ούτε εφευρίσκουσιν ( εκτός υλιστικών πραγμάτων ). Έκ τούτου φαίνεται καθαρά ότι αυτή αύτη η φύσις προώρισεν ημάς όπως διοικήσεων τον κόσμον.

Όταν θα επιστή ο καιρός να κυβερνήσωμεν φανερώς και να δείξωμεν τ΄αγαθά της διοικήσεως μας, θα επανιδρύσωμεν όλας τας νομοθεσίας. Οι νόμοι μας θα είναι σύντομοι , σαφείς , ακλόνητοι , άνευ σχολίων , ώστε έκαστος να δύναται ευκόλως να τούς μανθάνη. Το δεσπόζον χαρακτηριστικόν των νόμων τούτων θα είναι η υπακοή είς τας αρχάς εξικνουμένη είς βαθμόν μεγαλειώδη. Τότε όλαι αί καταχρήσεις θα εξαφανισθώσι σθνεπεία της ευθύνης όλων μέχρι και του τελευταίου έναντι της ανωτέρας εξουσίας του αντιπροσώπου του πολιτεύματος. Αί καταχρήσεις εξουσίας των κατωτέρων υπαλλήλων θα τιμωρώνται τόσον αυστηρώς, ώστε ουδείς θα τολμήση ν΄αναμετρήση την δύναμιν του. Θα παρακολουθώμεν με άκαμπτον βλέμμα πάσαν πράξιν διοικητικήν έξ ής εξαρτάται η λειτουργία της κυβερνητικής μηχανής διότι η παράλυσις της διοικήσεως προκαλεί παγκόσμιον παράλυσιν. Πάσα περίπτωσις παρανομίας ή καταχρήσεως θα τιμωρήται παραδειγματικώς. Η δωροδοκία και η αλληλέγγυος συνενοχή μεταξύ των υπαλλήλων της Διοικήσεως θα εξαφανισθώσι μετά τα πρώτα παραδείγματα αυστηροτάτης τιμωρίας. Η αίγλη της αρχής μας απαιτεί αποτελεσματικάς τιμωρίας , δηλαδή σκληράς δια την ελαχίστην παράβασιν των νόμων , διότι πάσα παράβασις θίγει το γόητρον της ανωτέρας αρχής. Ο καταδικασθείς, έστω και άν τιμωρηθή αυστηρότερον δια το σφάλμα του, θα πέση ώς στρατιώτης επί του πεδίου της διοικητικής μάχης δια την Αρχήν, τους Νόμους και τας Θεωρίας, άτινα δεν επιτρέπουσιν όπως το ιδιωτικόν σωμφέρον υπερισχύη της δημοσίας λειτουργίας έστω και εκ μέρους εκείνων, οίτινες διευθύνουσι το άρμα της κοινωνίας.

Οι δικασταί μας γνωρίζουσιν ότι , θέλοντες να καυχηθώσι δι΄ανόητόν τινα ευσπλαχνίαν, παραβιάζουσι τον Νόμον της δικαιοσύνης, η οποία συνεστήθη ίνα συγκρατή τους ανθρώπους , τιμωρούσα τα σφάλματα και ούχι δια να δεικνύη ο δικαστής την ψυχικήν του αγαθότητα. Επιτρέπεται να επιδεικνύη τις τα προτερήματα ταύτα έν τω ιδιωτικώ βίω , ούχι όμως και επί του δημοσίου εδάφους, το οποίον είναι η βάσις της διαπαιδαγώγησεως του ανθρωπίνου βίου.

Το δικαστικόν μας προσωπικόν δεν θα υπηρετή πέραν των 55 ετών, πρώτον μεν διότι οι γέροντες επιμένουσι μετά περισσοτέρου πείσματος είς τας προεσχηματισμένας γνώμας των καί είναι ολιγώτερον επιδεικτικοί υπακοής επί των νέων διατάξεων, δεύτερον δε διότι θα μας επιτρέπη ν΄ανανεώνωμεν ευκολώτερον το προσωπικόν, όπερ ούτω θα υποτάσσηται καλλίτερον είς ημάς. Εκείνος όστις θα θέλη την διατήρησιν της θέσεως του θα υπόκειται είς τυφλήν υπακοήν διά να είναι άξιος της ευνοίας ταύτης. Εν γένει οι δικασταί μας θα εκλέγονται υφ΄ημών μόνον μεταξύ εκείνων, οίτινες θα γνωρίζωσι καλώς ότι η αποστολή των είναι να εφαρμόζωσι τούς νόμους καί να τιμωρώσι καί όψι να δεικνύωσι γενναιοφροσύνην πρός ζημίαν του Κράτους, όπως φαντάζονται σήμερον οι Χριστιανοί. Αι προαγωγαί θα χρησιμεύσωσιν επίσης δια την διάλυσιν της συνεκτικής συναδελφικής αλληλεγγύης και θα ωθήσωσιν ούτω όλους είς το ν΄αφοσιωθώσιν είς τα συμφέροντα της Κυβερνήσεως εξ ής θα εξαρτάται η τύχη των. Η νέα γενεά των δικαστών θα εκπαιδευθή κατά τοιούτον τρόπον , ώστε να μην παραδέχηται καταχρήσεις, θιγούσας την καθεστηκυίαν τάξιν είς τάς μεταξύ ημών καί των υπηκόων μας σχέσεις.

Επί των ημερών μας οι χριστιανοί δικασταί , επειδή δεν έχουσι ακριβή αντίληψιν του προορισμού των, δεικνύουσιν επιείκειαν είς όλα τα εγκλήματα και τούτο διότι οι σήμερον κυβερνώντες, διορίζοντες τους δικαστάς είς τ΄αξιώματά των δεν λαμβάνωσι φροντίδα ίνα τοίς εμνεύσωσι το αίσθημα του καθήκοντος και την συνείδησιν του έργου όπερ θ΄αξιώσωσι παρ΄αυτών.

Όπως τα θηρία αποστέλλουσι τα μικρά των είς αναζήτησιν λείας, ούτω και οι χριστιανοί τοποθετούσι τους υπηκόους των είς θέσεις προσοδοφόρους χωρίς καν να σκεφθώσι να εξηγήσωσιν είς αυτούς τον λόγον υπάρξεως της θέσεως ταύτης.Ένακα τούτου αί Κυβερνήσεις των καταστρέφονται δια των ιδίων των δυνάμεων, δια των πράξεων της ιδίας των διοικήσεως. Άς εξαγάγωμεν λοιπόν έκ των αποτελεαμάτων των πράξεων τούτων έν επί πλέον δίδαγμα διά το πολίτευμά μας. Θα εξοβελίσωμεν τον φιλελευθερισμόν από όλας τας σπουδαίας θέσεις της διοικήσεως μας έκ των οποίων θα εξαρτάται η μόρφωσις των υποτελών μας κατά τον επιβαλλόμενον τρόπον της κοινωνικής μας τάξεως. Θα γίνωνται δεκτοί είς τάς θέσεις ταύτας εκείνοι μόνον τούς οποίους θα έχωμεν διαπαιδαγωγήσει ημείς οι ίδιοι διά την διοικητικήν εξουσίαν. Δυναταί τις να μας παρατηρήση η αποπομπή των παλαιών υπαλλήλων θα στοιχίση ακριβά είς το θησαυροφυλάκιον. Θ΄απαντήσωμεν είς τούτο ότι πρώτον μέν θα εξεύρωμεν δι΄αυτούς μίαν ιδιωτικήν υπηρεσίαν αντί της δημοσίας τοιαύτης την οποίαν θα χάσωσι, δεύτερον δέ ότι εφ΄όσον ο χρυσός του κόσμού θα είναι συγκεντρωμένος είς χείρας μας, η Κυβέρνησίς μας δεν θα φοβάται τάς υπερβολικάς δαπάνας.

Η απολυταρχία μας θα είναι συνεπής καθ΄όλα. Διά τούτο δε το μέγα θελημά μας θα είναι σεβαστόν και ότι θα διατάσσωμεν θα εκτελήται άνευ αντιρρήσεων . Δεν θα λαμβάνη ύπ΄όψιν ουδένα ψίθυρον, ουδεμίαν δυσαρέσκειαν και θα καταπνίγη διά παραδειγματικής τιμωρίας πάσαν εξέγερσιν. Θα καταργήσωμεν το δικαίωμα της αναιρέσεως την οποίαν θα διατηρήσωμεν ημείς μόνον οι κυβερνώντες, διότι δεν πρέπει να επιτρέψωμεν να σχηματίση ο λαός την ιδέαν ότι είναι δυνατόν να εξεδόθη άδικός τις αποφάσις παρά των δικαστών διορισθέντων ύφ΄ημών.  Άν συνέβαινε τοιούτον τι, θ΄ακυρώσωμεν ημείς οι ίδιοι την απόφασιν, τιμωρούντες όμως τόσον παραδειγματικώς τον δικαστήν, όστις δεν αντελήφθη το καθήκον του και προορισμόν του, ώστε ουδέποτε πλέον να επαναληφθώσι τοιαύται περιπτώσεις. Επαναλαμβάνω και πάλιν ότι θα γνωρίζωμεν και την μικροτέραν λεπτομέρειαν της διοικήσεώς μας και ότι αρκεί μόνον να επαγρυπνώμεν ίνα μένη ο λαός ευχαριστημένος από ημάς , διότι θα ευρίσκεται εν δικαίω απαιτών απο καλήν Κυβέρνησιν καλόν υπάλληλον.

Η Κυβέρνησις μας θα έχεη την όψιν Πατριαρχικής και Πατρικής επιτροπείας εκ μέρους του Κυβερνήτου μας. Ο λαός μας και οι υπήκοοί μας θα βλέπωσιν εν τω προσώπω του πατέρα όστις μεριμνά περί όλων των αναγκών , περί όλων των πράξεων , περί όλων των αμοιβαίων σχέσεων των υπηκόων μεταξύ αλλήλων καί της Κυβερνήσεως. Τότε θα εμποτισθώσιν επί τοσούτον υπό της σκέψεως ότι εφ΄όσον θέλουσι να ζώσιν έν ειρήνη και ησυχία, είναι αδύνατον ν΄απορρίψωσι την κηδεμονίαν και την καθοδήγησιν ταύτην , ώστε θ΄αναγνωρίσωσιν την απολυταρχίαν της Κυβερνήσεως μας μετά σεβασμού προσεγγίζοντας την λατρείας, ιδίως όταν θα πεισθώσιν ότι η εξουσία αυτής δεν αντικαθίσταται υπό τοιαύτης των υπαλλήλων της , οίτινες εκτελούσι τυφλώς τας οδηγίας της.  Θα είναι κατευχαριστημένοι διότι θα έχωμεν κανινίσει τα πάντα έν τη ζωή των , όπως οι φρόνιμοι γονείς , οίτινες θέλουσι ν΄αναθρέψωσι τα τέκνα των είς το αίσθημα του καθήκοντος και της υπακοής. Διότι οι λαοί , αναφορικώς πρός τα μυστικά της πολιτικής μας , είναι παιδία αιωνίως ανήλικα όπως και αί Κυβερνήσεις των.

Όπως βλέπετε βασίζω το Δεσποτικόν μας επί του δικαιώματος και του καθήκοντος. Το δικαίωμα του απαιτείν την εκπλήρωσιν του καθήκοντος είναι το πρώτιστον δικαίωμα Κυβερνήσεως , ήτις φέρεται πατρικώς πρόις τους υπηκόους της. Κέκτηται το δίκαιον του ισχυροτέρου και οφείλει να το χρησιμοποιήση δια να κατευθύνη την ανθρωπότητα πρός την υπό της φύσεως καθωρισμένην τάξιν , την υπακοήν.  Το πάν έν τω κόσμω υπακούει άν όχι είς τούς ανθρώπους, τουλάχιστον είς τάς περιστάσεις ή είς την ιδίαν αυτού φύσιν , και έν πάση περιπτώσει είς τον ισχυρότερον. Άς καταστώμεν λοιπόν οι ισχυρότεροι , ίνα επιτύχομεν το αγαθόν. 

Πρέπει να γνωρίζωμεν  να θυσιάζωμεν αδιστάκτως μεμονωμένα τινά άτομα, παραβιάζοντες την καθεστηκυίαν τάξιν, διότι έν τη παραδειγματική τιμωρία του κακού , υπαρχει μεγάλη μορφωτική δύναμις.

 

Εάν ο Βασιλεύς του Ισραήλ θέση επί της ιεράς του κεφαλής το στέμμα όπερ θα προσφέρη είς αυτόν η Ευρώπη , θ΄αποβή ο Πατριάρχης του Κόσμου.

Τ΄αναγκαιούντα θύματα, άτινα λόγω της χρησιμότητας των θα θυσιάση , ουδέποτε θα φθάσωσι τον αριθμόν των θυμάτων των προσφερθέντων , επί αιώνας , είς την μανίαν των μεγαλείων υπό της αντιζηλίας των Χριστιανικών Κυβερνήσεων.

Ο Βασιλεύς μας θα ευρίσκεται είς διαρκή επικοινωνίαν μετά του λαού . Θ΄απευθύνη πρός αυτόν από του βήματος λόγους τους οποίους πάραυτα η φήμη θα φέρη ανά τα πέρατα της Οικουμένης.