Η προτεραιότητα του Ελληνικού έναντι όλων των άλλων πολιτισμών 2

Μέρος δεύτερο

Έχουμε επίσης , δεν λαμβάνεται υπ΄όψιν απο πολλούς ιστορικούς ώς μη βάσιμο, την ονομασία των κρατών, πόλεων, τοποθεσιών περί την μεσόγειο απο τους αρχαιοέλληνες, ονομασίες που επικρατούν μέχρι σήμερα. Αν λάβουμε υπ΄όψη οτι ο εξερευνητής θαλασσοπόρος είναι αυτός που ονομάζει, κατ΄ανάγκη ίσως, αυτό που αντικρίζει για πρώτη φορά, και αν επίσης λάβουμε υπ΄όψην ότι αυτές οι ονομασίες επικρατούν μέχρι σήμερα, έχουμε σαν συμπέρασμα οτι η δωθήσα ονομασία είναι  αυτού που έχει την προτεραιότητα της επίσκεψης και αυτονόητα και του πολιτισμού.

Και όλες οι ονομασίες είναι αρχαιοελληνικές. Για παράδειγμα έχουμε Αίγυπτος από το Αίγοι (τόπος με πολλά νερά) καθώς και οι λέξεις Νείλος, Αιθίοψ( ο ηλιοκαής, αίθω+όψ), Λιβύη κ.τ.λ.  Η θαλασσοπορία οδήγησε τους αρχαιοέλληνες όχι μόνο στην Αίγυπτο αλλά και σε όλη την μεσόγειο όπως θα δούμε παρακάτω. Να σταθούμε λίγο στον αποικισμό της Λιβύης απο τους αρχαιοέλληνες, ο οποίος είναι προγεννέστερος από αυτόν της Αιγύπτου όπως θα δούμε παρακάτω, έχει όμως άμμεση σχέση με τους Αιγύπτιους.

Θεωρείται λοιπόν λογικό, λόγω της μικρής  απόστασης, οι θαλασσοπόροι Κρήτες να έφτασαν πρώτα στα παράλια της Λιβύης και μετά στην υπόλοιπη μεσόγειο.

Σύμφωνα λοιπόν με τον Όμηρο ( Ιλιάδα) ο Ζεύς  μαζί με τους υπόλοιπους Ολύμπιους επισκέπτεται για 12 μέρες κάθε χρόνο την όαση Σιβάχ της Λιβύης στο περίφημο ιερό του Άμμωνος Δία. Ο Άμμων είναι άγνωστος στην Αίγυπτο εκείνο τον καιρό, εισάγεται πολύ αργότερα κατά την 3η χιλιετία π.χ απο τους αρχαιοέλληνες και πάλι. Αποκλείεται δε η λατρεία του Δία να ήρθε προς την Λιβύη από την Αίγυπτο και αντίστροφα διότι όπως μας πληροφορεί ο Ηρόδοτος οι σχέσεις των δύο κρατών είναι τελείως εχθρικές μια και αναφέρει οτι οι Λίβυοι έκαναν συνεχείς επιδρομές προς την Αίγυπτο. Κατά την 3η χιλ π.χ λοιπόν εισάγεται η λατρεία του Δία στην Αίγυπτο όπου φτιάχνεται και το Ιερό του στις Θήβες της Αιγύπτου. Το ότι ο Άμμωνας Δίας είναι ξένος προς την Αίγυπτο φένεται και απο τις διώξεις που δέχεται η λατρεία του από τον Φαραώ Αμενόφη κατά την θρησκευτική μεταρρύθμιση που έκανε.

Πολύ μεγάλες ομοιότητες έχουμε και στην λατρεία του Όσιρι και της Ίσιδας σε σχέση με τον Διόνυσο και την Δήμητρα, μια και πολλοί μύθοι είναι ταυτόσημοι και διαφέρουν μόνο σε λεπτομέρειες. Όπως για παράδειγμα ο μύθος σύμφωνα με τον οποίο η Ίσιδα αναζητά τον νεκρό Όσιρι αντίστοιχο με τον μύθο της Δήμητρας που αναζητά την Περσεφόνη. Να σημειωθεί οτι αντίστοιχο μύθο έχουν και οι Λιθουανοί.

Το ίδιο ακριβώς έχουμε και με την θεότητα Νηίθ της Αιγύπτου που είναι ταυτόσημη με την Παλλάδα Αθηνά. Εδώ δεν έχουμε μόνο ταυτόσημους μύθους αλλά και εμβλήματα ( δόρυ, ασπίδα, δέρμα ζώου ) ακόμα και οι αρμοδιότητες και οι τρόποι λατρείας είναι οι ίδιες! Εδώ πρέπει να πάμε και πάλι στον Τίμαιο του Πλάτωνα όπου ο αιγύπτιος ιερέας ταυτίζει τις δύο θεότητες και θεωρεί πολύ αρχαιότερη την Αθηνά έναντι της Νηίθ. Διηγείται ο ιερέας οτι η Αθηνά έθρεψε και εκπαίδευσε την Αθήνα 9000 χρόνια πριν απο τον Σόλωνα και μετά 1000 χρόνια έκανε το ίδιο και στην Αίγυπτο !

Τέλος να πούμε και λίγα λόγια για τον Ρά (ήλιος) της Αιγύπτου.

Όπως ανέφερα και στο πρώτο μέρος ο Ακτίνος εκτός απο την διδαχή της αστρολογίας, ίδρυσε και την Ηλιούπολη της Αιγύπτου, το κυριότερο κέντρο λατρείας του Ρά. Στην Ηλιούπολη ο Ρά λατρευόταν υπο μορφή μεγάλου οβελίσκου, σαν απολύθωμα ακτίνας (Ακτίνος) του ήλιου. Γυναίκα του ήταν η Ράιτ ( θηλυκό του Ρά ) = αυγή  ή  Γιούσας ( η Ινδική θεά Ούτσας)= αυγή. Ονομαζόταν επίσης και Ώρος παρουσιαζόταν με κεφάλι γερακιού όπως και ο Ίνδρα των Ινδών όπως όμως και ο αγγελιοφόρος του Απόλλωνα.

Χωρίς να είναι αποδείξεις τα όσα έγραψα περί Ρά μέχρι τώρα μπορούμε να δούμε όμως μερικά στοιχεία που μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Να δούμε λοιπόν από κοντά αυτό το Ρά.

Λατινικά : auro-ra = αυγή

Λιθουανικά : ausz-ra = αυγή

Γερμανικά : ost-ra = ανατολή

Σανσκριτική :us-ra = πρωινός και

Ra-dios = ακτίνα κύκλου

Ra-cemus = Οίνος, θείος χυμός

Όλες οι λέξεις σε όλες τις γλώσσες έχουν σχέση με τον Ήλιο ως λατρευτικό αντικείμενο. Είναι όμως και φανερό οτι όλες είναι Ελληνικής προέλευσης.

Ο Ζέυς των Γαλατών Ta-ra ήταν ο θεός του ήλιου.

Ind-ra, Vrit-ra, Mit-ra, Ra-ma, Rud-ra, Ινδικές ηλιακές θεότητες και δαίμονες.

Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το Ρά δεν είναι ένα απλό γραμματικό μόριο , αλλά παριστάνει μια οντότητα, προφανώς τον Ήλιο. Γνωρίζουμε όμως ότι η λατρεία  του ήλιου είναι παλιότερη ακόμη και αυτού του Δία στο Αιγαίο. Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι λέξεις αυτές που προέρχονται από το Αιγαίο χρησιμοποιούνται πολύ πριν από την 7η χιλ π.χ. στον αρχαιοελληνικό χώρο. Έτσι βρίσκουμε και την ετοιμολογική εξήγηση των μυθικών:

Ρά-ρος = πρόγονος του Τριπτόλεμου

Ρά-ριον= Πεδίο της Ελευσίνας

Ρα-δάνθυμος της Κρήτης κ.τ.λ

Όλη η παραπάνω αναφορά δεν περιέχει αποδείξεις, παρά μόνο ενδείξεις, για την προτεραιότητα του αρχαιοελληνικού πολιτισμού έναντι των Αιγυπτίων, περιέχει όμως άνευ αμφιβολίας αποδείξεις για την επιρροή της ελληνικής γλώσσας σε όλες τις κατευθύνσεις. Και είναι αν μη τι άλλο αφελές να δεχτούμε οτι ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός είναι αποτέλεσμα αποικισμού απο οπουδήποτε. Λογικά σκεπτόμενοι , πώς είναι δυνατόν η μήτρα όλων των λεγόμενων θηλυκών γλωσσών να είναι η ελληνική και να δεχθούμαι ότι ο ελληνικός πολιτισμός είναι αποτέλεσμα αποικισμού ;

Πίσω στις αποδείξεις , σε μελέτη που έγινε σε 44 κρανία από την περιοχή Χελβάν της Αιγύπτου, κοντά στο Κάιρο τα οποία ανάγονται στην 1η και 2η δυναστεία προέκυψε ότι το 13,6% κατάγεται από τον Ελλαδικό χώρο και ένα 9,1% από την Κύπρο και την Χαναναία, που όπως θα δούμε είναι και αυτές καθαρά υπό αρχαιοελληνική επιρροή.

Τελειώνοντας την αναφορά στην Αίγυπτο να αναφέρω επίσης ότι είναι αξιοσημείωτο ότι τα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά δεν έχουν εισαχθεί πουθενά στον Ελλαδικό χώρο, παρόλο που η επικοινωνία είναι αποδεδιγμένη. Από αυτό και μόνο μπορεί να συναχθεί ότι στον Ελλαδικό χώρο υπάρχει αυτάρκης γραφή που δεν έχει ανάγκη νεωτερισμού.

Αυτό αποδικνύεται και από τις ανασκαφές στους βασιλικούς τάφους της 1ης δυναστείας όπου εμφανίζεται η ιερογλυφική γραφή αρκετά αναπτυγμένη, πράγμα που προυποθέτει πολύχρονη ανάπτυξη και εξέλιξη,  που δεν επιβεβαιώνεται από ανασκαφές της αμέσως προηγούμενης περιόδου. Μπορούμε να συμπεράνουμε και πάλι ότι η εξέλιξη αυτή προήρθε από αλλού, και σύμφωνα με ( The Cambridge Ancient History ) η βοήθεια ήρθε από το Αιγαίο.

Τέλος δεύτερου μέρους ....... στο τρίτο θα αναφερθούμε στους Σουμέριους και Ισραηλίτες.